In gesprek met Kirico Ueda
De Japanse kunstenares Kirico Ueda verhuisde in 2016 naar Londen om Modecommunicatie te studeren aan Central Saint Martins. Na haar afstuderen was ze resident bij de Sarabande Foundation, een liefdadigheidsinstelling die door Lee Alexander McQueen is opgericht om opkomende creatieve talenten te ondersteunen. Momenteel is ze gevestigd in SET Woolich, een voormalig kantoorgebouw in Zuidoost-Londen waar nu 250 kunstenaarsateliers zijn gevestigd.
Het atelier van Kirico bevindt zich op de zevende verdieping van de torenflat en kijkt uit over de Theems. Het staat vol met interessante voorwerpen: kleine, handgemaakte keramische beeldjes; een poppenhuis dat door zijn eveneens minuscule raampjes slechts een glimp van een miniatuurwereld prijsgeeft; een hangende, beweegbare sculptuur bestaande uit metalen gezichten en grote, uitgesneden figuren uit een Chinees volksverhaal.
De kern van Kirico’s kunst ligt in de betekenis ervan, niet in het medium, aangezien de kunstenares zich beweegt tussen grafische kunst, installaties, fotografie en beeldhouwkunst. Toch komen in al haar projecten de thema’s mythologie en folklore steeds weer terug, waarbij Kirico de verhalen, personages en voorwerpen uit haar jeugd in een artistieke context plaatst.
Kun je je creatieve proces uitleggen?
Kirico Ueda: Ik verzamel graag verhalen uit verschillende periodes van mijn leven, of het nu gaat om verhalen uit mijn jeugd, een verhaal dat ik heb gehoord of iets wat ik in het echte leven meemaak. Vervolgens doe ik wat onderzoek naar dat verhaal, of naar de thema’s die het oproept, en bouw ik daar de beelden of het concept op.
Je maakt prachtige hangende mobielen. Waar haal je je ideeën vandaan?
KU: De mobiel waarmee ik op de foto sta, is geïnspireerd op het idee om kinetische beeldhouwkunst te combineren met schaduwpoppen. Ik had al eerder schaduwpoppen gemaakt, maar ik wilde eens proberen ze te verwerken in een op zichzelf staand, bewegend beeldhouwwerk. Uiteindelijk heb ik deze gezichten gemaakt die met elkaar in interactie staan, maar allemaal met elkaar verbonden zijn als onderdeel van een grotere structuur.
Welk onmisbaar voorwerp heb je altijd bij je?
KU: Ik heb altijd een notitieboekje bij me, zodat ik tijdens mijn dagelijkse bezigheden ideeën kan opschrijven of kleine schetsen kan maken. Ik plak er ook stukjes kaartjes en brochures in van tentoonstellingen waar ik ben geweest.
Hoe ontsnap je aan het dagelijkse leven?
KU: Soms maak ik een wandeling langs de Theems, aangezien ik vlakbij woon; dat helpt me om even op adem te komen en weer helemaal tot rust te komen.
Hoe kleed je je om je op je gemak te voelen?
KU: Ik draag graag wijde kleding omdat die praktischer is.
Hoe zal je leven veranderen nu de winter voor de deur staat?
KU: Ik kijk ernaar uit om nog meer boeken te lezen. Lezen helpt me ook om even aan het dagelijkse leven te ontsnappen en er afstand van te nemen.